مسافر تاکسی آهسته روی شونه‌ی دريور زد چون می‌خواست ازش یه سوال بپرسه… دريور جیغ زد، کنترل ماشین رو از دست داد…نزدیک بود که بزنه به یه اتوبوس…از جدول کنار سرك رفت بالا…نزدیک بود که چپ کنه…اما کنار یه مغازه توی پیاده رو متوقف شد… برای چندین ثانیه هیچ حرفی بین راننده و مسافر رد و بدل نشد… سکوت سنگینی حکم فرما بود تا این که دريور رو به مسافر کرد و گفت: "هی مرد! دیگه هیچ وقت این کار رو تکرار نکن… من رو تا سر حد مرگ ترسوندی!" مسافر عذرخواهی کرد و گفت: "من نمی‌دونستم که یه ضربه‌ی کوچولو آنقدر تو رو می‌ترسونه" دريور جواب داد: "واقعآ تقصیر تو نیست…امروز اولین روزیه که به عنوان یه دريور تاکسی دارم کار می‌کنم… آخه من 25 سال دريور ماشین جنازه کش بودم…!"

منبع وب داستان هاي كوتاه و آموزنده 

مردی تخم عقابی پیدا کرد و آن را در لانه مرغی گذاشت . عقاب با بقیه جوجه ها از تخم بیرون آمد و با آنها بزرگ شد . در تمام زندگیش، او همان کار هائی را انجام داد که مرغ ها میکردند، برای پیدا کردن کرم ها و حشرات زمین را میکند و قد قد میکرد و گاهی با دست و پا زدن بسیار ، کمی در هوا پرواز میکرد.

سال ها گذشت و عقاب خیلی پیر شد .

روز پرنده با عظمتی را بالای سرش بر فراز آسمان ابری دید. او با شکوه تمام، با یک حرکت جزئی بالهای طلاییش بر خلاف جریان شدید باد پرواز میکرد .

عقاب پیر بهت زده نگاهش کرد و پرسید : این کیست؟

همسایه اش پاسخ داد : این یک عقاب است. سلطان پرندگان او متعلق به آسمان است و ما زمینی هستیم .

عقاب مثل یک مرغ زندگی کرد و مثل یک مرغ مرد . زیرا فکر میکرد یک مرغ است .

پیاده روی درازی بودُ تپه بلندی بود ُآفتاب تندی بودُ عرق می ریختند و به شدت تشنه بودند. در یک پیچ جاده دروازه تمام مرمری عظیمی دیدند که به میدانی با سنگفرش طلا باز می شد و در وسط آن چشمه ای بود که آب زلالی از آن جاری بود. رهگذر رو به مرد دروازه بان کرد : روز به خیرُ اینجا کجاست که اینقدر قشنگ است .

دروازه بان : روز به خیر ُ اینجا بهشت است.

دروازه بان به چشمه اشاره کرد و گفت: میتوانید وارد شوید و هر چه قدر دلتان می خواهد بنوشید.

اسب و سگم هم تشنه اند .

نگهبان: واقعاْ متاسفم ورود حیوانات به بهشت ممنوع است .

مرد خیلی نا امید شد چون خیلی تشنه بود اما حاضر نبود تنهائی آب بنوشد ُ از نگهبان تشکر کرد و به راهش ادامه داد.

پسر بچه ای بود که اخلاق خوبی نداشت. پدرش جعبه ای میخ به او داد و گفت هر بار که عصبانی می شوی باید یک میخ به دیوار بکوبی.

روز اولُ پسر بچه ۳۷ میخ به دیوار کوبید. طی چند هفتهُ همان طور  که یاد میگرفت چگونه عصبانیتش را کنترول کند تعداد میخ های کوبیده شده به دیوار کمتر می شد. او فهمید که کنترول عصبانیتش آسان تر از کوبیدن میخ بر دیوار است .......

بلاخره روزی رسید که پسر بچه دیگر عصبانی نمی شد. او این مسئله را به پدرش گفت و پدر نیز پیشنهاد داد هر بار که میتواندعصبانیتش را کنترول کندُ یکی از میخ ها را از دیوار در آورد.

روز ها گذشت و پسر بچه بلاخره توانست به پدرش بگوید که تمام میخ ها را از دیوار بیرون آورده است .

پدر دست پسر بچه را گرفت و به کنار دیوار برد و گفت :پسرم ! تو کار خوبی انجام دادی و توانستی بر خشم پیروز شوی اما به سوراخ های دیوار نگاه کن دیوار دیگر مثل گذشته اش نمی شود . وقتی تو در هنگام عصبانیت حرف هایی می زنیُ آن حرف ها هم چنین آثاری به جای میگذارند . تو می توانی چاقوی در دل انسانی فرو کنی و آن را بیرن آوری . اما هزاران بار عذر خواهی هم فایده ندارد ُآن زخم سرجایش است . زخم زبان هم به اندازه زخم چاقو دردناک است.

منبع ناشناس

دوازده زندانی ژنده پوش به فرماندهی یک سرباز روسی از خیابانی میگذرند، احتمالاً  از قرار گاهی دور می آیند و سرباز روس باید آنها را به جائی برای کار یا به اصطلاح بیگاری ببرد. آنها از آینده شان هیچ نمیدانند.

ناگهان از قضا، زنی از خرابه ای بیرون می آید، فریاد میکشد، به طرف خیایان می دود  و یکی از زندانیان را در آغوش میکشد.

دسته کوچک از حرکت باز میماند و سرباز روس هم طبیعی است که در مییابد چه اتفاقی افتاده است . او به طرف زندانی میرود که حالا آن زن را که به هق هق افتاده در آغوش گرفته است .میپرسد:زنت ؟

-بله

بعد از زن میپرسد: شوهرت؟

-:بله

سپس با دست به آنها اشاره میکند :رفت، دوید ،رفت. آنها با ناباوری نگاهش میکنند و می گریزند.

سرباز روس با یازده زندانی دیگر به راهش ادامه میدهد، چند صد متر بعد گریبان رهگذر بیگناهی را میگرد و او را با مسلسل مجبور میکند وارد دسته بشود تا آن دوازده زندانی که حکومت از او می خواهد، دوباره کامل شود .

ماکس فریش

بیشتر بدانیم در مورد ماکس فریش

چند قورباغه از جنگلی عبور میکردند که ناگهان دو تا از آنها در داخل گودال عمیقی افتادند .بقیه قورباقه ها در کنار گودال جمع شدند و وقتی دیدند گودال عمیق است به دو قورباغه دیگر گفتند که دیگر چاره ای نیست و شما خواهید مرد .

دو قورباغه این حرف ها را نادیده گرفتند و با تمام توانشان کوشیدند که از گودال بیرون بپرند اما قورباغه های دیگر دایماً به آنها میگفتند که دست از تلاش بردارید، چون نمیتوانید از گودال خارج شوید، به زودی خواهید مرد.

بالاخره یکی از دو قورباغه، تسلیم گفته های دیگر قورباغه ها شد و دست از تلاش برداشت . او بی درنگ به داخل گودال پرتاب شد و مرد .

 اما قورباغه دیگر با حداکثر توانش برای بیرون آمدن از گودال تلاش میکرد . بقیه قورباغه ها فریاد میزدند که دست از تلاش بردار ، اما او با توان بیشتری تلاش کرد و سرانجام از گودال خارج شد .

وقتی از گودال بیرون آمد، بقیه قورباغه ها از او پرسیدند : مگر تو حرف های ما را نشنیدی؟

معلوم شد که قورباغه ناشنواست در واقع او تمام مدت فکر میکرده که دیگران او را تشویق میکنند .

در راه بازگشت و در پایان سفرُ مرد از پسرش پرسید : نظرت در مورد مسافرت مان چه بود؟

پسر پاسخ داد: عالی بود پدر!

پدر پرسید:آیا به زندگی آنها توجه کردی ؟

پسر پاسخ داد :فکر میکنم!

پسر کمی اندیشید و بعد به آرامی گفت: فهمیدم که ما در خانه یک سگ داریم و آنها چهار تا . ما در حیاط مان فانوس های تزئینی داریم و آنها ستارگان را دارند .حیاط ما به دیوار هایش محدود میشود اما باغ آنها بی نهایت است !

در پایان حرف های پسرُ زبان مرد بند آمیده بود. پسر اضافه کرد :متشکرم پدر که به من نشان دادی ما واقعاْ چقدر فقیر هستیم

مردی قوی هیکل در چوب بری استخدام شد و تصمیم گرفت خوب کار کند.

روز اول ۱۸ درخت بریدُ رئیس اش به او تبریک گفت و او را به ادامه کار تشویق کرد .روز بعد با انگیزه بیشتری کار کرد ُولی ۱۵ درخت برید .

روز سوم بیشتر کار کرد اما فقط ۱۰ درخت برید .به نظرش آمد که ضعیف شده است .پیش رئیش اش رفت و عذر خواست و گفت :نمی دانم چرا هر چه بیشتر تلاش میکنمُ درخت کمتری می برم .

رئیس پرسید : آخرین بار کی تبرت را تیز کردی؟

او گفت : برای این کار وقت نداشتم. تمام مدت مشغول بریدن درختان بودم